مادر موسی چو موسی را به نیل
در فکند از گفته رب جلیل
●
خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه
گفت کی فرزند خرد بی گناه
●
گر فراموشت کند لطف خدای
چون رهی زین کشتی بی ناخدای
●
گر نیارد ایزد پاکت به یاد
آب، خاکت را دهد ناگه به باد
●
وحی امد کین چه فکر با طل است
رهرو ما اینک اندر منزل است
●
پرده شک را بر انداز از میان
تا ببینی سود کردی یا زیان
●
ما گرفتیم آنچه را انداختی
دست حق را دیدی و نشناختی؟
●
در تو تنها عشق و مهر مادریست
شیوه ما عدل و بنده پروریست
●
نیست بازی کار حق، خود را مباز
آنچه بردیم از تو باز آریم باز
●
سطح آب از گاهوارش خوشتر است
دایه اش سیلاب و موجش مادر است
●
رودها از خود نه طغیان می کنند
آنچه می گوییم ما، آن می کنند
●
ما، به دریا حکم طوفان می دهیم
ما به سیل و موج فرمان می دهیم
●
نسبت نسیان به ذات حق مده
بار کفر است این به دوش خود منه
●
به که بر گردی ، به ما بسپاریش
کی تو از ما دوست تر می داریش
●
نقش هستس نقشی از ایوان ماست
خاک و باد و آب سر گردان ماست
●
قطره ای کز جویباری می رود
از پی انجام کاری می رود
●
ما بسی گم گشته باز آورده ایم
ما بسی بی توشه را پرورده ایم
میهمان ماست هر کس بی نواست
آشنا با ماست چون بی آشناست
●
ما بخوانیم ار چه ما را رد کنند
عیب پوشیها کنیم ار بد کنند
●
سوزن ما دوخت هر جا هر چه دوخت
ز آتش ما سوخت هر شمعی که سوخت
●
کشتی ای ز آسیب موجی هو لناک
رفت وقتی سوی غرقاب هلاک
●
بندها را تار و پود از هم گسیخت
موج از هر جا که راهی یافت ریخت
●
هرچه بود از مال و مردم را ببرد
زان گروه رفته طفلی ماند خرد
●
طفل مسکین چون کبوتر پر گرفت
بحر را چون دامن مادر گرفت
●
موجش اول وهله چون طومار کرد
تند باد، اندیشه پیکار کرد
●
بحر را گفتم دگر طوفان مکن
این بنای شوق را ویران مکن
●
در میان مستمندان فرق نیست
این غریق خرد بهر غرق نیست
●
صخره را گفتم مکن با او ستیز
قطره را گفتم ، بدان جانب مریز
●
امر دادم باد را ،کان شیر خوار
گیرد از دریا ، گذارد در کنار
●
سنگ را گفتم به زیرش نرم شو
برف را گفتم که آب گرم شو
●
صبح را گفتم به رویش خنده کن
نور را گفتم دلش را زنده کن
●
لاله را گفتم که نزدیکش به روی
ژاله را گفتم که رخسارش بشوی
●
خار را گفتم که خلخالش مکن
مار را گفتم که طفلک را مزن
●
رنج را گفتم که صبرش اندک است
اشک را گفتم مکاهش کودک است
●
گرگ را گفتم تن خردش مدر
دزد را گفتم گلوبندش مبر
●
بخت را گفتم جهان داریش ده
هوش را گفتم که هوشیاریش ده
●
تیرگیها را نمودم روشنی
ترس ها را جمله کردم ایمنی
●
ایمنی دیدند و نا ایمن شدند
دوستی کردم مرا دشمن شدند
●
کا رها کردند اما پست و زشت
ساختند آیینه ها اما ز خشت
●
تا که خود بشناختند از راه، جاه
چاهها کندند مردم را به راه
●
روشنیها خواستند اما ز دود
قصر ها افراشتند اما به رود
●
قصه ها گفتند بی اصل و اساس
دزدها بگماشتند از بهر پاس
●
جامها لبریز کردند از فساد
رشته ها رشتند در دوک عناد
●
درس ها خواندند اما درس عار
اسبها راندند اما بی فسار
●
دیو ها کردند و دربان و وکیل
در چه محضر محضر حی جلیل
●
وا رهاندیم آ ن غریق بی نوا
تا رهید از مرگ شد صید هوا
●
آخر آن نور تجلی دود شد
آن یتیم بی گنه نمرود شد
●
رزمجویی کرد با چون من کسی
خواست یاری از عقاب و کرکسی
●
برق عجب، آتش یسی افروخته
وز شراری خانمانها سوخته
●
خواست تا لاف خداوندی زند
برج و باروی خدا را بشکند
●
رای بد زد گشت پست و تیره رای
سر کشی کرد و فکندیمش ز پای
●
ما که دشمن را چنین می پروریم
دوستان را از نظر چون می بریم
●
آنکه با نمرود این احسان کند
ظلم کی با موسی عمران کند
●
این سخن پروین نه از روی هواست
هر کجا نوریست ، ز انوار خداست
داریم به ماه مهر نزدیک میشیم آغاز سال تحصیلی 89-90
روز اول مهر ماه سال چهل و چهار (1344)شش سال تمام را داشتم و می توانستم وارد مدرسه ابتدایی بشم خواهرم کلاس دوم بود با یک سال مردودی ولی پشتیبان خوبی بود برم .شاید منهم هراس داشتم .مدرسه ام بهشت آیین بود واقع در کوچه فتحیه اصفهان.ولی من از راه دیگری میرفتم مدرسه ام.از حسن آقا لواشک آلو می خریدم و دفترچه مشق و مداد پاک کن و مداد تراش .مدرسه به ما کتاب میداد میگفت از فرهنگ آمده .بوی کتابا مدادا و دفترا چه بو های خوبی بود اسم مدیر مدرسه مون خانوم ارباب زاده بود معلم کلاس اول عبوس و پیر بود و من هرگز متمایل به نزدیک شدن به او نبودم ولی خدا خیرش دهد با ملایمت و آرامش با ما و همکلاس ها برخورد می کرد روپوش کلاس اول یه بچه خاکستری باشه اونو خیاطی ماهر دوخته باشه نیمکت های بی روح مدرسه به من ندا میداد زندگی جدی تو شروع شده .من چهارمین بچه خانواده بودم که مدرسه میرفت پدر و مادرم خوشحال بودند که دو پسر و دو دختر دارند که مدرسه می روند.خونه از مدرسه جذابتر بود برادر کوچولویی تو خونه داشتم که وقتی مدرسه می رفتم تنها میموند با مامان .مامان یه مستخدمه پیر داشت که کمکش می کرد بتونه زندگی سختش را بگذرونه .خونه ایی با چهار چوب جدی خشک با بچه هایی ساکت و هر کدام سرشون تو لاک خود.پاییز بود و درختای سر راه مدرسه با برگ های زرد شون مسیر ما را رنگین می کردند.
فرشته حاج علی اکبری سر راه من و زهره می ایستاد تا با هم بریم مدرسه.تو مدرسه سرسره و زمین پرش طول ساعتها ما را به خودش مشغول میکرد فصل جدیدی از زندگی پیش روی من وا شده بود.یک سال بی دغدغه گذشت نمرات متوسط من مانع تنبیه شدن می شد ولی کسی هم نبود تحت فشارم بگذاره بیشتر درس بخونم.خشت اول داشت گذاشته می شد .شاید اگر والدینی داشتم همچون خودم برای بچه هام امروز روز دیگری بود برای من ولی نهایتا من تا لیسانس را راحت رفتم.
اما امروز پس از چهل و پنج سال بار دیگر میخوام کلاس اول نهضت نام نویسی کنم.معلم کلاس نهضت سواد آموزی از خانوما تقاضا کرده نام نویسی کنند تابتونه کلاسی داشته باشه و بیکار نباشه کسی نمی دونه من سواد دارم.اون و دیگر خانوما فکر می کنند من نیز همانند اونا بی سوادم ولی با استعداد.دفتر میخرم مداد و پاک کن و مداد تراش و کتاب های جدیدی که نهضت سواد آموزی در اختیار قرار می ده.هر هفته میام اینجا و براتون میگم اونجا چکار می کنم.پسرم هم که تهران داره دامپزشکی میخونه.حامد هم که داره دکتری میخونه.سال دوم دکتراشه.برای اینکه زندگی از سر گیرم و با دوری پسر بسازم شما امسال منو سر کلاس نهضت سواد آموزی می بینید.